Konflikt rozpoczął się wiosną 1454 roku, kiedy to szczecinianie zniszczyli inoujski port oraz zapalowali południowe ujście rzeki. W odpowiedzi stargardzianie rozpoczęli akcję dyplomatyczną kontestującą działania Szczecina i częściowo odblokowali koryto rzeki. Swoje skargi złożyli u księcia słupskiego Eryka II, księcia wołogoskiego Warcisława IX oraz u biskupa kamieńskiego Henninga. W swoim piśmie informowali adresatów o zniszczeniach dokonanych przez wroga, o represjach w sferze handlu oraz oskarżali Szczecin o bezprawny pobór ceł na kłodzie goleniowskiej. Ponadto Stargard w odpowiedzi na atak Szczecina rozpoczął pobór cła od ich towarów przewożonych przez miasto w głąb Pomorza Tylnego i Wielkopolski.
Pokój
Do ostatecznego zakończenia sporu doprowadziła mediacja miast hanzeatyckich, w wyniku której wiosną 1464 w Nakle zebrał się sąd rozjemczy. W wyniku półrocznych negocjacji w listopadzie 1464 Stargard oraz Szczecin i Strzałów podpisały pokój.
Wieniec Zgody
W 1460 roku w połowie drogi pomiędzy Stargard i Szczecinem – w Kobylance burmistrzowie obu miast zasadzili lipę – Wieniec Zgody, jako gest, który miał położyć kres walkom o prymat w handlu morskim . Lipa rośnie do dziś i jest obecnie pomnikiem przyrody.
Lipa „Wieniec Zgody” w
Kobylance
Ujście Iny w XV wieku
Na pamiątkę tego wydarzenia
wybudowano ,,Plac Zgody''
.
