Do 31 XII 1998 r. wchodziła w skład województwa szczecińskiego,obecnie zachodnio-pomorskie.
Siedzibą gminy jest wieś Kobylanka.
Gmina stanowi 8,0% powierzchni powiatu.
Informacje na podstawie ;
http://www.westernpomerania.com.pl/index.php?id=1039
http://kobylanka.pl/miejscowosci-gminy-kobylanka-kobylanka
W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa szczecińskiego.
Wieś wchodziła w skład domeny książęcej i w drodze nadania księcia Barnima I w roku 1248 wieś przeszła na własność biskupstwa kamieńskiego - Pommersches Urkundenbuch I 368 - Cunowe. W XIII wiecznych dokumentach odnotowano jej istnienie pod nazwą Kunowo Biskupie. W 1642 roku Joachim Meinecke założył majątek, który w XIX wieku stał się folwarkiem.
Niedźwiedź :
Pierwsze wzmianki o Niedźwiedziu pochodzą z XIV wieku. W tym czasie ziemie te stanowiły dobra zakonu Cystersów w Szczyrzycu, a powstające tutaj wsie zorganizowane były na zasadach prawa niemieckiego z dziedzicznymi sołtysami na czele. W wieku XV obecne ziemie wchodzące w skład gminy, po skonfiskowaniu ich cystersom za aferę fałszowania pieniędzy, przeszły na rzecz skarbu królewskiego i weszły w skład tenuty nowotarskiej, następnieprzeszły w charakterze dzierżawy na ręce rodziny Ratułdów. Następnie w roku 1518 dobra te przejęła rodzina Pieniążków w związku z małżeństwem Beaty Ratułdównej z Janem Pieniążkiem.
W roku 1565 grunty przedstawiciela samorządu wsi przekształcono w folwark dworski, a fakt ten spowodował zasadniczą zmianę
w położeniu włościan. Dotąd płacili oni czynsze, oraz uiszczali daniny, od tej zaś chwili byli zobowiązani świadczyć także robociznę, która z biegiem czasu wzrosła do trzech dni w tygodniu. W tym czasie powstał klucz porębski, jego skład stanowiły obok Niedźwiedzia, Konina, Podobin, Mszana Górna oraz wieś Lubomierz. Poręba stała się centrum administracyjnym.
W początkach XVII wieku Poręba utraciła charakter królewszczyzny odstępowanej w dzierżawę i przeszła w posiadanie prywatne. Na mocy konstytucji sejmowej z roku 1607 klucz porębski otrzymał Sebastian Lubomirski, który dwa lata wcześniej założył i uposażył kościół parafialny. W roku 1710 klucz porębski przeszedł na ręce Sanguszki. Później w roku 1760 dostał się w posiadanie Wodzickich, których descendenci do dziś zachowali status właścicieli.
w położeniu włościan. Dotąd płacili oni czynsze, oraz uiszczali daniny, od tej zaś chwili byli zobowiązani świadczyć także robociznę, która z biegiem czasu wzrosła do trzech dni w tygodniu. W tym czasie powstał klucz porębski, jego skład stanowiły obok Niedźwiedzia, Konina, Podobin, Mszana Górna oraz wieś Lubomierz. Poręba stała się centrum administracyjnym.
W początkach XVII wieku Poręba utraciła charakter królewszczyzny odstępowanej w dzierżawę i przeszła w posiadanie prywatne. Na mocy konstytucji sejmowej z roku 1607 klucz porębski otrzymał Sebastian Lubomirski, który dwa lata wcześniej założył i uposażył kościół parafialny. W roku 1710 klucz porębski przeszedł na ręce Sanguszki. Później w roku 1760 dostał się w posiadanie Wodzickich, których descendenci do dziś zachowali status właścicieli.
W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
Wieś powstała w okresie tzw. kolonizacji fryderycjańskiej (w 1777 r.) realizowanej z inicjatywy króla Fryderyka Wielkiego. Pierwsza kolonia składała się z 16 dużych i 16 małych gospodarstw kolonistów.[1] Obecnie jest to druga co do wielkości wieś w gminie Kobylanka zamieszkana przez 895 mieszkańców w 158 gospodarstwach. Wzrost ludności był dość powolny, dopiero od 2003 r. zarysowuje się intensywniejszy przyrost (1991 - 680 mieszkańców, 1999 - 721 mieszkańców, 2002 - 798 mieszkańców, 2005 - 850 mieszkańców). W Reptowie znajduje się stacja kolejowa (jedna z dwóch w gminie).
Rekowo (dawniej:niem. Reckow) – wieś okolnica w województwie zachodniopomorskim, w powiecie stargardzkim, w gminie Kobylanka.
W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa szczecińskiego.
W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa szczecińskiego.
Cisewo jest to wieś o rozproszonej zabudowie, która jest położona w północnej części gminy Kobylanka, ok. 4 km na północ od Jeziora Miedwie, około 5 km na południe od Sowna oraz 10 km na wschód od Szczecina. Na wschód od wsi leży wzgórze Kępa Bukowa o wys. 21,7 m n.p.m. Wieś leży w dorzeczy rzeki Iny, na północ od wsi znajdują się podmokłe tereny, z których wypływa jedna ze strug zasilających Kanał Sowno.
MOTANIEC (Spaldingsfelde)
Pow. stargardzki, Gm. Kobylanka.
Wieś położona2 km na północny-zachód od Kobylanki.
Wieś założona w okresie tzw. kolonizacji fryderycjańskiej, realizowanej z inicjatywy króla Fryderyka Wielkiego. Nazwa wsi pochodzi od nazwiska radcy kamery wojenno-skarbowej państwa pruskiego Samuela Wilhelma Spalding'a. W centrum wsi znajduje się lapidarium - odremontowany dawny cmentarz niemiecki. W czasach powojennych ciała zmarłych przeniesiono. W latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX wieku istniał w tym miejscu plac zabaw dla dzieci, który obecnie znajduje się w miejscu dawnego boiska sportowego.
Pow. stargardzki, Gm. Kobylanka.
Wieś położona
Wieś założona w okresie tzw. kolonizacji fryderycjańskiej, realizowanej z inicjatywy króla Fryderyka Wielkiego. Nazwa wsi pochodzi od nazwiska radcy kamery wojenno-skarbowej państwa pruskiego Samuela Wilhelma Spalding'a. W centrum wsi znajduje się lapidarium - odremontowany dawny cmentarz niemiecki. W czasach powojennych ciała zmarłych przeniesiono. W latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych XX wieku istniał w tym miejscu plac zabaw dla dzieci, który obecnie znajduje się w miejscu dawnego boiska sportowego.
KOBYLANKA
Kobylanka jest dużą wsią z siedzibą Urzędu Gminy, położoną około 10 km na zachód od Stargardu. Jej rekreacyjnym zapleczem jest, oddalone o parę kilometrów, jezioro Miedwie oraz doskonale przygotowana na przyjęcie turystów, położona nad jego brzegiem, miejscowość Morzyczyn.
Po wojnie Kobylanka zawsze była siedzibą gminnej administracji, co w poważnym stopniu określało jej charakter. Zawsze też była tu szkoła, biblioteka, ochotnicza straż pożarna. Wieś, z racji korzystnego położenia, nigdy nie miała typowo rolniczego charakteru. Kobylanka to wieś średniowieczna, w źródłach wspomniana po raz pierwszy w 1233 roku. W 1304 roku książę Otton I podarował ją zakonowi cystersów z Kołbacza. Po reformacji włączona została do domeny książęcej, a od 1684 należała do dóbr elektorów brandenburskich.
